RSS
 

Notki z tagiem ‘faceci’

O dorastaniu

16 wrz

Byłem wczoraj na piwie. Niby piwo, ale można (tak przypuszczam) nazwać to czymś na kształt pierwszej randki. Wszystko odbyło się z inicjatywy tej drugiej strony. Moja była tylko bierność. Totalna bierność. Wszystko jest, czy raczej było typową sztampą. Znajoma znajomych wygadała się, że się jej podobam. Niezdarnie i nieśmiało zarazem, poprosiła mnie o numer. Dałem jej swój numer, nie widzę powodu, aby z rzeczy tak powszechnej, jak numer telefonu robić towar deficytowy. Generalnie jestem zwolennikiem stanowiska mówiącego, że kontakt z ludźmi jest dobry, nie musi być akcentu zanadto towarzyskiego, czy seksualnego, czasem wystarczy po prostu zwykły, neutralny kontakt. Od początku jednak, uznałem, że nic większego z tej relacji nie wyjdzie, bo brakuje tego „czegoś”.

W końcu, umówiliśmy się na piwo. I tu już pojawił się namacalny dowód, że nic z tego nie będzie. Kiedy spotkanie dotyczy osoby w minimalnym stopniu dla nas atrakcyjnym, jest zdenerwowanie, podminowanie, a w każdym razie niecierpliwie oczekiwanie. Jak będzie, co się wydarzy, jaka jest TA osoba? Tym razem pożałowałem, już w chwili potwierdzenia naszego spotkania. Dlaczego się zgodziłem? Nie wiem, może to odruch bezwarunkowy. W każdym razie poszedłem na piwo z tą dziewczyną. Żeby było jasne, nic do niej nie mam, nie uważam ją za jakieś monstrum, nie pogardzam nią, po prostu jest poniżej pewnych kryteriów, nie ta planeta.

No właśnie porozmawiajmy o kryteriach.

Ja sam przeszedłem znaczną drogę, o czym pisałem w  niektórych postach. Zawsze, tak, jakbym był krok do tyłu za wszystkimi. Szkoła średnia, okres pierwszych „chodzeń”, a nawet zalążków związków. Okres zdobywania pierwszych, towarzyskich szlifów. W tym radosnym bądź, co bądź okresie, ja przeżywałem romantyczne uczucia, słałem kwiaty i wiersze miłosne. Seks miewałem raz na rok.

Kiedy poszedłem na studia, odżyłem. Głęboko zakopałem romantyczne mrzonki, zacząłem żyć chwilą, a moim jedynym kierunkiem życiowej filozofii były wciąż nowe i bardziej intensywne doznania. Wiedziałem, że chcąc maczać pędzel w wielu sztalugach, trzeba zapomnieć o arcydziele, a poprzestać na bohomazach. Czas, kiedy ludzie zaczynają podejmować decyzje na całe życie, a relacje zaczynają być naprawdę poważne, dla mnie był odkuwaniem się za szkołę średnią. To był właśnie czas spotykania się, chodzenia, flirtów, randek, seksu sportowego, czas każdej możliwej relacji, byle nie poważnego związku. Cechą charakterystyczną tych czasów była totalna wręcz niewybredność seksualna. To znaczy, żebyśmy się dobrze zrozumieli, nie posuwałem tylko pasztetów, znacznej części moich kobiet zazdrościli mi znajomi. Dla mnie jednak nie to było najważniejsze. Liczył się wsad, pukniecie, finalizacja transakcji. I magiczne słowo, „liczby”. Kiedy jeszcze posuwałem raz na rok, postanowiłem  sobie, że wsadzę penisa w pewną ilość kobiet i do tego wytrwale dążyłem.

 Chyba kulminacją tego czasu była zabawa w klubie. Ja dosyć pijany rozglądałem się za łatwą zdobyczą, można powiedzieć, towarzyską padliną. Znalazłem. Wszystko odbywało się późną jesienią albo wczesną wiosną, nie pamiętam. Kiedy kilka godzin później doszedłem i stałem ze sterczącym kutasem, temperatura była trzy stopnie poniżej zera. Czułem się wtedy władcą świata, spojrzałem na swojego dzielonego druha i pomyślałem, że jestem niezniszczalny.

Następnego dnia, mój serdeczny przyjaciel, Misza, powiedział mi: – wiesz, kiedyś ci zazdrościłem, ale teraz ci współczuję, co ty ze sobą robisz, wiem, liczby, ale przecież to popierdolone. – Czy miał rację, wtedy nie zawracałem sobie tym głowy.

Kidy przekroczyłem trzydziestkę, na pewne sprawy spojrzałem bardziej krytycznie. Potrafiłem wystawić sobie ocenę za przeszłość. Dotarło do mnie, że może niekiedy błądziłem. Dałem sobie słowo, że teraz tylko te kobiety, które spełniają pewne kryteria będą obiektem mojego zainteresowania.

I tak znalazłem się na wspomnianym wcześniej piwie. Patrzyłem na dziewczynę przede mną i tak się zastanawiałem, co ja tu robię. Nie podoba mi się, nie interesuje mnie. Pijąc lufkę za lufką uznałem, że to jednak nie to. Wracając tramwajem, spojrzałem w szybę. Tak, coś się zmieniło, może dorosłem.

 

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Ja i one, Trawiące myśli

 

Double BDSM cz. 2

09 lut

Minął prawie rok. Anka gdzieś rozpłynęła się w otaczającej rzeczywistości. Straciłem ją z oczu. Wszystko toczyło się dalej. Miesiące mijały nieubłaganie. Dotarło do mnie, że jednak świetlana kariera brokera, jednak mi umknęła. Przygniotło mnie nic nie robienie. I już tego nie potrafiłem unieść. Moje marzenia, zamieniłem tylko na plany, plany ukończenia studiów. Nic więcej. Moje założenia nie wychodziły poza najbliższe tygodnie. Ostatnie seminaria na wydziale. Popatrzyłem na nią. Tak, jednak to ona. Co robi na wydziale? Czyli się nie obroniła w terminie – pomyślałem. I w dziwny sposób, myśl ta sprawiła mi przyjemność. Dobrze jej tak. Mimo, że nasze znajomość zakończyła się neutralnie, to z przyczyn niewiadomych, udawaliśmy, że się nie znamy. W ostatnich miesiącach, na uczelni, wciąż miałem dużo pracy. Upominały się zaległości z poprzednich semestrów. Kiedy po raz któryś z kolei błąkałem się po wydziale, znów ujrzałem Ankę. Zastanawiałem się, u kogo się broni i co takiego się stało, że się nie obroniła w terminie, raczej była sumienną studentką. Dumnym krokiem przemierzyła korytarz i podeszła do portierni. Nie wiedziałem, co się dzieje. Po niecałej minucie odeszła, w ręku trzymała klucz. To było poza scenariuszem, jaki kreśliłem. Doktorantka. Nigdy nie byłem zawistnikiem. Nie zazdrościłem, nie złorzeczyłem, gdy byłem świadkiem czyjegoś sukcesu. Nie wiem, co mnie opętało. Poczułem złość, na wydział, na Ankę, na wszystkich, tylko nie na siebie. Byłem zły, że się jej udało że, prawdopodobnie jest szczęśliwa. Musiałem się przewietrzyć. Wyszedłem przed wydział i zapaliłem papierosa. Spokojnie paląc papierosa starałem koić nerwy. Mózg sam zaczął pracować na innych obrotach. To realne doświadczenie, empirycznie doświadczyłem, jak umysł wypracował strategie radzenia sobie ze stresem. Myślę o Stronie, to myślenie całkowicie mnie pochłania. Anka zeszła na dalszy plan, albo w ogóle zeszła ze sceny.

Nie minęło czterdzieści minut, a już byłem na mieszkaniówce, nowej. Ciche mieszkanko w bloku typu bliźniak. Drzwi otwarła kobieta, brunetka. Mogła mieć trzydzieści kilka lat. Szczupła, ubrana w getry i cienką bluzeczkę. Chwila rozmowy, co, za ile. Wcześniej, ustaliłem tylko adres. Powiedziała mi, że jeśli dołożę, to może dołączyć koleżanka. Z drugiego pokoju wyszła druga kobieta. Kasztanowe włosy i spojrzenie zdradzające ironiczne i raczej pogodne podejście do życia. Miała na sobie czarną sukienkę, która wydawała się nieco za ciasna, a może taka miała być. Duże piersi, niemal z niej wyskakiwały. Basia i Aneta, tak się przedstawiły. Pojawił się problem, bo akurat nie miałem tyle pieniędzy. Wyskoczyłem ze wszystkiego, co miałem w portfelu. Finalnie usłyszałem, że za taką kwotę Aneta może asystować. Cokolwiek to znaczy. Poszedłem wziąć prysznic. Kiedy wróciłem owinięty ręcznikiem, Aneta poszła do łazienki, ja zostałem z Basią. Krótka rozmowa o świątecznych potrawach i nadchodzących, letnich miesiącach, kiedy wróciła Aneta, odświeżyć poszła się Basia.

- Połóż się, wymasuję cię. – Aneta, jak większość kobiet o szerokich biodrach była pogodna. Położyłem się posłusznie na brzuchu. Zaczęła przyjemnie gładzić mnie po plecach, od czasu do czasu ugniatając obręcz barkową. Nie nazwałbym tego masażem, ale było przyjemnie. Po kilku minutach przyjemnego niby masażątka usiadła na mnie i zaczęła ugniatać kark. Wróciła Basia.

- No, odwróć się, zaczynamy działać. Uśmiechnąłem się z głupkowatym „ok” na ustach.

Leżałem na plecach. Większa z div masowała mi tors, szczuplejsza, zaczęła od masaż ud i robiła go naprawdę umiejętnie. Kiedy przeszła w okolice krocza, błogie uczucie zaczęło mnie owijać, niczym magiczny szal. Chuj z Anką, chuj z tym wszystkim. Liczą się tylko doznania. Resztki logicznych myśli ulatywały. Kasztanowe włosy Anety przyjemnie drażniły moje ciało, jej język zakreślał ósemki wokół moich sutków. Kolejna para rąk bardzo wprawnie zajmowała się fiutem i jajami. Błogość i przyjemnie rozleniwienie, zdawały się opanować cały pokój. Mógłbym tak przeleżeć dziesięć lat. Przyjemność ustała. Aneta, odeszła ode mnie i wyszła z pokoju. Popatrzyłem zdziwiony, mojemu zdziwieniu odpowiedziała Baśka: – Aneta tylko asystowała, to było w kwocie.  – Nic nie odpowiedziałem, znałem zasady. I w kwestii pieniędzy, nie było odstępstw.

- No, jesteś gotowy. Zakładamy i jazda! –  Niczym za sprawą magicznej sztuczki, w ręku mojej rozmówczyni pojawił się condom w opakowaniu, które bardzo wprawnie zdjęła. Rozwinęła kalosza, na moim wyprężonym wyżle i dosiadła mnie niczym mityczna amazonka. Zaczęła mnie ujeżdżać. Mocno, sprężyście. Minęło kilka minut. Uniosłem się na łokciach, bo chciałem zasugerować zmianę pozycji. Położyła lewą rękę na mnie i przytrzymała. Przesunęła ręką po mojej klatce i złapała mnie za sutek. Mocno ścisnęła i przekręciła. Ssss – syknąłem z bólu.

- No, co? – Spojrzała na mnie z zadziornym uśmiechem i kpiącym spojrzeniem. – Ja lubię sado-maso. Druga ręka powędrowała do moich jaj. Uścisk był bolesny, o dziwo pobudzający. Kiedy jeszcze minimalnie zwiększyła uścisk, nie wytrzymałem.

- Aaaał. – Ta krótka fraza miała jej uzmysłowić, że tyle wystarczy. Uścisk powoli zelżał, a diva zaczęła na mnie jeszcze bardziej skakać. Ujżdzała mnie i ujeżdżała, co jakiś czas serwując dawkę niespodziewanego bólu. Jaja, sutki, tors, włosy. Nie wiedziałem, kiedy poczuję jej ostre paluszki. Kiedy się spuściłem, oboje uśmiechnęliśmy się do siebie. Nasze spojrzenia mówiły: „kawał dobrej roboty”.

Ubrałem się i wyszedłem na przedpokój. Stała tam Aneta.

- Już, po wszystkim? – Zapytała z uśmiechem.

- Taak. – Odpowiedziałem zmęczonym głosem. Zachichotała.

Dołączyła do nas Baśka. Po obfitym spuszczeniu, odezwała się we mnie łajza. Streściłem im historię nieszczęsnego uczucia do Anki. Dziwne, że nie dostrzegłem wtedy, jaki jestem żałosny. Na pożegnanie usłyszałem:

- Jesteś fajny facet, na pewno sobie kogoś znajdziesz. – Słyszałem to wielokrotnie, mimo wszystko, czułem się wybrakowany.

 
1 komentarz

Napisane w kategorii Burdelowo

 

Double BDSM

01 lut

Jak to się stało. Złamałem dane sobie słowo. Kiedy jechałem na Wielkanocne Święta do domu, obiecałem sobie, że z tym koniec. Koniec z moją przygodą. Koniec z pewnym zachowaniem. Jeszcze kilka dni temu. Nieco ponad tydzień. Uznałem, po raz kolejny, że na chwilę obecną wystarczy mi doznań. Że trzeba uporządkować pewne sprawy. Wrócić do systematycznej nauki. Śledzić wytyczne KNF. Kto wie, może kariera w dużych, brokerskich firmach jeszcze nie przepadała. Kto wie. Chcę się zmienić. Muszę się zmienić. A teraz? Idę szarym miastem. Moje ręce dotykają spodni, sztruks zdaje się parzyć moje opuszki. Mijani ludzie, przybierają dziwne rozmazane kształty. Co się stało? A może, jak to się stało? Wracam od dziwki. Starając ominąć wyszczerbione, chodnikowe płytki, powoli rekonstruuję wydarzenia.

Wszystko zaczęło się od Ani. Rok wcześniej. A może jeszcze wcześnej. Ania spowodowała moje uczucia. Na skutek uczuć, podjąłem działanie. Działanie przyniosło nowe uczucia, a owe uczucia nowe działanie. Łańcuch zdarzeń. Ankę znałem z widzenia od pierwszego roku. Nie wiem, czy właściwym stwierdzeniem było, że wpadła mi w oko, ale coś jednak przykuło moją uwagę. Blondynka, duże cycki, w porównaniu, z którymi jej tyłek wydawał się nieco mały. Figura, jakby troszkę zwalista. Z pewnością, nie była podręcznikowym przykładem atrakcyjnej dziewczyny. Jednak, pod jej okularami, kryły się niebieskie oczy, intrygująca, sympatyczna twarz. Zawsze mnie intrygowała. A poznałem ją dopiero na czwartym roku. A raczej na powtórce czwartego roku, ponieważ pojawiło się tyle do zrobienia, że uczelnia spadła na ostatnią pozycje, za co mi odpłacono, nie dopuszczając do dwóch egzaminów. Wiosna, początek sezonu randkowego. Ta wiosna miała być inna, miała dać początek czemuś innemu, lepszemu. Kiedy zobaczyłem Ankę w tramwaju, podszedłem, uśmiechnąłem się, i tak oboje wysiedliśmy jako nowi znajomi. Tydzień później zaprosiłem ją na pierwszą randkę. Odblokowała we mnie pewien obszar, obszar, który burdelowo, z całym swoim kolorytem doznań przykryło i nie dopuściło na światło dzienne. Sprawiała wrażenie idealnej kandydatki na żonę. Patrząc na nią, miałem jeden scenariusz – ślub. Nie było to uczucie takie samo, jak w przypadku Dagny. Tam ślub, wydawał się częścią wielkiej, romantycznej przygody. Tu było inaczej. Po prostu, spotkałem matkę moich dzieci. Przez ostatnie lata, kraina doznań seksualnych, nie miała przede mną tajemnic. Seks oralny, seks analny, spuszczenie w usta, połykająca dziewczyna, między cycki, rimming, robótki ręczne, niemal każda pozycja. Dymałem młode, stare, grube, chude, ładne, brzydkie. Rżnąłem w mieszkaniu, w kiblu w pubie, w zagajniku na nowo budowanym osiedlu, w samochodzie, na klatce schodowej, w windzie. Do kolekcji brakowało mi pociągu.  Przesadą byłby napisać, że zrobiłem wszystko, co możliwe na tej płaszczyźnie, ale z pewnością robiłem dużo. Z Anką, było inaczej. Kiedy byłem przy niej, z nią. Nie miałem żadnych pokręconych scenariuszy w głowie. Nie chciałem próbować żadnych nowinek. Z nią mogło być normalnie, klasycznie. Tak po prostu. Wprost niewyobrażalną frajdą było dla mnie chodzenie na randki, wizyty z winem. Po prostu spotykaliśmy się ze sobą. Było dobrze. Tak bardzo zapętliłem się w moich pozalekcyjnych zajęciach, że zapomniałem, jak wiele radości może przynieść normalne życie. Jest tylko jedno ale. Prędzej, czy później, żądza zawsze zwycięży. Podstawowe prawo burdelowa, związków, w ogóle wszechświata. Byliśmy umówieni na siedemnastą u niej. Kolacja ze znajomymi. Butelka wina na szafce czekała aby trafić do mojej torby. Kończyłem toaletę i jednocześnie, rzucałem okiem na odtwarzane filmiki w moim laptopie. Sam nie wiem kiedy, ale włączył się trailer filmu. Kilka sekund. Prawie hipnotyczny głos mówił: „poddaj się, poddaj się, poddaj się”. Byłem sam w mieszkaniu, zrobiło się dziwnie. Mimo pełnej świadomości, że to tekst z filmu, że właśnie leci trailer. Odniosłem wrażenie, że te słowa są kierowane do mnie. I nie pochodzą od aktora wygłaszającego kwestię filmową. W jakiś przedziwny sposób, ktoś lub coś mówiło mi, że to nie ma szans. Żebym przestał się okłamywać, że dawno temu wybrałem drogę i jeśli zechcę z niej kiedyś zejść, to sama się o mnie upomni. To prawda. Myślałem o tym wcześniej, czy los nie kpi ze mnie, przecież, to nie moja bajka. To prawda, mimo, że się spotykaliśmy, nie przestałem posuwać n boku. Nie przestałem, bo nie padły żadne wiążące deklaracje. Mocne postanowienie poprawy, a co za tym idzie poprawa, miały dopiero nastąpić. Balsam po goleniu, wyprasowana koszula, i gotowy do drogi. W myślach wykrzyczałem (chyba do losu) „i co, idę na randkę, nie spieprzę tego i nie poddam się”.

Po dwóch tygodniach, przestaliśmy się widywać. Ne była to moja wina, po prostu nie wyszło.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Burdelowo, Ja i one

 

Gdzie ci faceci

15 lis

- z dziewczyn, w dziale, to tylko Edytę można by było zapiąć. Tak, żeby można się było pochwalić, czy coś.

- no tak, jest po trzydziestce, ma dziecko, ale pupa niezła i figura fiu fiu.

- jest jeszcze Beata, ale przy niej mógłby nie stanąć (śmiech) i Agnieszka, ale one z kolei jest dziwna.

- popierdolona, nie dziwna.

- no tak.

Pozwoliłem sobie przytoczyć fragment rozmowy moich kolegów z pracy. To nie szczyle, po dwudziestce, ale wszyscy w okolicy trzydziestki. Oczywiście, każdy z nich ma wiedzę specjalistyczną, w zakresie kontaktu z dziewczynami i seksu. To, co mnie zniesmaczyło, to fakt seksu, dla pochwalenia się. Jak najbardziej, pamiętam czasy szkoły średniej, magiczną granicę zrobienia „TEGO”. Wtedy każdy się chwalił, żeby było ciekawiej, to były kłamstwa albo bardzo naciągana rzeczywistość. Taka mała dygresja: kolega z klasy każdą dziewczynę, z którą się całował uważał za zdobytą i zaliczoną. No cóż, prawa szkoły średniej. W późniejszych latach, zjawisko to osłabło.

Czy tylko ja widzę tu pułapkę, którzy faceci zastawiają sami na siebie?

Jeśli przysłowiowy Jasio zaliczy Kasię i pochwali się Józiowi, Stasiowi i Krzysiowi, to wszyscy uderzą do Kasi. Ich zaloty będą miały jeden akcent: „dałaś Jasiowi, nadstaw i nam”. Bez względu, czy Kasia da każdemu z nich, czy nie, będzie miała przypiętą etykietę szmaty, kurwy, puszczalskiej. To, co zrobi Kasia, żeby nie wyjść na ladacznicę? Nie da nikomu. A co zrobią inne dziewczyny? Zobaczą na los koleżanki i tak zacisną nogi, ze długo, żaden nie tylko fiut, ale i palec się tam nie wciśnie. Jedno głupie zdanie do kolegów i bęc! Poruchane w tym odcinku.

Nie wiem, czy to efekt dyktatury ekshibicjonizmu, czy zawsze tak było? Facet poznaje kobietę, idą do łóżka. Okazuje się, że orgazm nie jest ostatnim elementem gry. Ostatni element, to opowiadanie kolegom z tryumfalnym uśmiechem. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że kobiety też lubią rozmowy o seksie i poruszają ten temat sto razy częściej od facetów. To jednak jest inny rodzaj rozmów, mniej w nim prymitywizmu.

Śmieszy mnie poza niektórych konserwatystów, ale w tym miejscu muszę westchnąć: „gdzie ci faceci?” Gdzie faceci z klasą, którzy patrzą na seks z perspektywy człowieka rozumnego, który wie, że to manewry towarzysko – seksualne, to nie jest wojna, ani konkurencja sportowa. To gra do jednej bramki. Zarówno my, faceci, jak i kobiety, gramy do jednej bramki. Czasem gramy o jedną noc, czasem o przygodę na kila tygodni, a czasem o długi związek. Cała sztuka, to znaleźć osobę, która będzie szukała w danej chwili tego, co my.

Kolejna rzecz, to dlaczego chcemy seksu z kobietą?

Ja uważam, że nie ma nic w tym wszechświecie porównywalnego, do dwóch ciał, które dostarczają sobie maksimum przyjemności. To zjawisko tak intensywne i magiczne, że nic nie jest w stanie tego przebić. To jest cel sam w sobie. Naruszenie czyjejś prywatności, pochwaleniem się, tym, co przeżyliśmy, jest nie tylko nietaktem, ale też pewną profanacja tego, co przeżyliśmy. Jeśli ktoś chce seksu, żeby się pochwalić, to ewidentnie coś jest nie tak. I nie przesadzam, potrzebna jest pomoc specjalisty z zakresu psychologii bądź seksuologii. Jeżeli, tak, jak w przypadku mojego znajomego z pracy, taką postawę prezentuje osobnik żonaty, to jaki wyłania się obraz jego małżeństwa, obraz nędzy i rozpaczy.

No tak drogie panie, wychodzi na to, że macie do wyboru:

- festynowego ogiera, który po mniej lub bardziej upojnej nocy pokaże was kolegom i zarechocze: „no, co stary, miałem ją”

- desperata, który, jeszcze dobrze nie wyjmie ręki z waszych majtek, a już zaprowadzi was przed ołtarz, domagając się dozgonnej wierności

- albo przestraszoną cipę, która nigdy do was nie podejdzie, bo w głowie wytworzy setki wymówek.

Ehhh, gdzie ci faceci.

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii Trawiące myśli