RSS
 

Archiwum - Wrzesień 1st, 2017

Kolejna odsłona początku cz. 3

01 wrz

Minął pierwszy dzień. Zaspałem na uroczyste rozpoczęcie roku akademickiego, dlatego dopiero od następnego dnia rozpocząłem nowy etap w życiu. Nowi ludzie, nowy budynek, wszystko nowe. Nie wiem dlaczego, ale dziwnie nie przypasowała mi moja grupa. Jakoś tak, po prostu, byłem na „nie”. Nie nawiązaliśmy kontaktu. Pierwsze zajęcia, również mnie odstraszyły. Jak się okazało, z największą zgagą na wydziale. Teraz mnie to bawi, ba, mam nawet duży sentyment do tamtych czasów. Wtedy jednak, nie podobała mi się ta rzeczywistość. Czułem się dziwnie obcy. Życie poza wydziałem też nie miało jakoś kolorowych odcieni. Tkwiła we mnie jeszcze licealna, nieudolna „miłość”, do koleżanki, która studiowała na drugim końcu kraju. Tak minęły dwa pierwsze tygodnie. Ekscytacja studiami, niepostrzeżenie zamieniła się w rozczarowanie. Okazało się, że nasze, rodzime warunki studiowania, to nie komedia „Wieczny student”. Nikt nie porusza się po kampusach golfowymi wózkami, nie ma imprez, gdzie fitneski paradują w bikini. Jest za to polska, chłodna jesień.

Zobowiązany jestem w tym momencie nadmienić, że z czasem, wszystko ruszyło naprzód. Pojawiły się dziewczyny, imprezy i najpiękniejsze lata w moim życiu. Wtedy jednak, początek nie był wesoły.

Nie mogąc odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości, chodziłem po mieście. Wieczorne, długie spacery miały, można powiedzieć, terapeutyczne działanie. Chodziłem spokojnie, bez pośpiechu. Odwiedzałem centra handlowe, sklepy, knajpki i wszystko, co mijałem po drodze. W natłoku nowych doświadczeń, nowej rzeczywistości, zapomniałem nawet o burdelowie. Nie, nie zapomniałem, bardziej trafnym sformułowaniem będzie: zepchnąłem burdelowo, gdzieś nieco dalej. Ale, ile można trzymać część własnej osobowości, gdzieś w niezdefiniowanej oddali.

Zadzwoniłem do Młodego. Poprosiłem o numer do „tego miejsca”. Z tego, co pamiętałem, miał taki numer, chociaż nigdy nie miał zamiaru skorzystać.

- Ale..? Do, do burdelu chcesz numer? – Był uroczo zaskoczony. Jego przyciszony głos zdradzał mieszankę zakłopotania i niedowierzania.

- No tak. – Odpowiedziałem spokojnie.

Dał numer. To był pierwszy raz, kiedy w moim telefonie pojawił się taki, gorący numer. Numer do miejsca, gdzie pieniądze można wymienić na dowolną dawkę przyjemności. Gdybym się zastanowił, potrafiłbym określić, ile telefonów od tamtej pory zmieniłem. Ale gdybym nawet zaczął medytować, nie potrafiłbym określić, ile takich gorących numerów przewinęło się przez moje telefony. Z pewnością dużo, ale ten pierwszy, zawsze będzie obecny w moich wspomnieniach. Według Młodego, agencja znajdowała się nieco w bok od centrum, na spokojnej, ale nieco podejrzanej uliczce. Nacisnąłem zieloną słuchawkę i czekałem na połączenie. Po kilkunastu sekundach usłyszałem przyjemny, kobiecy głos. Usłyszałem wszystko, co chciałem wiedzieć. W jakiś dziwny sposób wiedziałem, o co pytać, zupełnie jakbym rozmawiał ze starą znajomą. Serio, tak jakbym od zawsze to w sobie miał. Podziękowałem  za informację i zakończyłem połączenie. Nie wiedziałem co zrobić. Kwota, którą usłyszałem była ponad pięćdziesiąt procent wyższa, od kwot, które płaciłem wcześniej. Co prawda jako biedny student, byłem zasilany przelewami od rodziców, którzy ostatnią koszulę oddaliby, byle tylko ich latorośl wyszła na ludzi. Wahałem się co zrobić. Jesień zapanowała nad miastem w zupełności. Chłód i szybko zmieniające się w wieczór popołudnie pomogły podjąć decyzję o powrocie do mieszkania.

W mieszkaniu przekąsiłem kabanosa, zamieniłem kilka słów z Miszą (wtedy docieraliśmy się, toteż zbyt wielu słów nie wymienialiśmy). Czułem chęć zrobienia czegoś, taki dziwny rodzaj motywującego niepokoju. Chęć ruszenia do przodu. Nie do końca wiedziałem, czego chcę. Ubrałem kurtkę i wyszedłem, było kilka minut przed dwudziestą drugą. W osiedlowym bankomacie wypłaciłem kilka stuzłotowych banknotów. Ruszyłem dalej przed siebie. Kilkadziesiąt metrów dalej był postój taksówek. Zapytałem, czy da radę podjechać na wspomnianą przez Młodego uliczkę. Żaden problem, tak, jak myślałem. Po niecałej minucie siedziałem w Lanosie i podziwiałem panoramę miasta zza szyby samochodu. Częściowo znałem miasto, jednak tej części, gdzie właśnie zmierzaliśmy nigdy nie odwiedziłem.

- Czegoś konkretnego pan szuka? Jakiś dokładny adres?

- Nie znam dokładnego adresu. Znajomi mają tu mieszkanie, mają po mnie wyjść.

Uwierzył? Nie wiem, jakie to , w sumie miało znaczenie. Co jego albo mnie to obchodzi.

- No to tutaj. Jesteśmy.

Uregulowałem rachunek. Wysiadłem na niezbyt dobrze oświetlonej uliczce. Taksówka nawróciła i pojechała dalej. Zrobiło się jakby chłodniej. Nieco zasyfiona, słabo oświetlona uliczka, bo z pewnością nie ulica, mogła z całą pewnością posłużyć za tło powieści Conan Doyle`a. Niepewnie rozejrzałem się po okolicy. Co ja tu robię? Po co ja tu przyjechałem? Nawiedziły mnie takie wątpliwości. Nie potrafiłem sam sobie odpowiedzieć na te pytanie. Wiedziałem, a raczej czułem, że nie mogę zrobić kroku wstecz. Mogę iść tylko d przodu.

Co by było, gdybym wtedy zawrócił? Czy ten wieczór byłby jedynie moim wspomnieniem, a ja, po gówniarskim, licealnym zauroczeniu znalazłbym dziewczynę, może później żonę? Gdyby tak było? To z kim bym był teraz? Z Maskotką?, Anią, Martą, Magdą? Tak. Tak wyglądałby ten scenariusz. Oklepany, powszedni. No właśnie,  ja nigdy nie chciałem iść szlakiem wszystkich. Swojej drogi chciałem poszukać sam. Nawet jeśli miałaby wieść przez tę krainę. Coś we mnie mówiło mi, że ta zapyziała uliczka, jest mi w jakiś sposób bliższa niż cały zewnętrzny świat. Tak było, bo tak miało być. Uniosłem głowę i spojrzałem przed siebie. Przestałem czuć chłód, poczułem ciepło, niczym po wypiciu kielicha. Na kamienicy przede mną, patrzyłem umocowany prostopadle, prostokątny, duży  neon. Witały mnie białe litery na czerwonym tle: „night club”.

 

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Burdelowo